یک پیکان مدل 48، این تنها... نه، تنها و آخرین امید او برای ادامهء حیات و به سرانجام رساندن این زندگی نکبت بار است. انسانی با این همه غرور و این همه منتی که به خاطر انسان بودنش بر سر زمین و زمان می گذارد برای گذاران زندگی خود محتاج چند تکه آهن پاره شده است.

چهرهء آفتاب سوخته، کله ای تقریبا تاس، ریش های ژولیده، نامرتب و کثیف، پلکهای متورم که حکایت از 19 ساعت بیداری وکار مداوم دارد، لباس ژنده وتن و بدن کثیف که بوی گند و تند عرق ناشی ازآن از 10 متری هم به مشام می رسد، همه و همه حکایت از یک زندگی ، نه نمی شود اسم آن را زندگی گذاشت، حکایت از یک تکرار ملال آور و بیهوده با نقابی مضحک به نام زندگی را دارد . پیرمرد چاره ای ندارد، این آهن پاره سرنوشت این آخرین روزهای حیات سگی او را رغم می زند، باید گاز داد و گاز داد و گاز داد...فقط چراغ قرمز است که می تواند فرصتی برای استراحت پاهای نیمه جان پیرمرد فراهم آورد، هوا گرم است، ماشین پیرمرد کولر ندارد، همهء شیشه ها را تا آخر پایین داده و همچنان منتظر سبز شدن چراغ است، گویا همین استراحت چند دقیقه ای را هم نمیخواهد؛ به نظر می رسد باد گرم و سنگینی را که هنگام حرکت از پنجره ماشینش به صورت بیحال او می خورد را ترجیح می دهد، به همین خاطر است که سریع دنده را جا می اندازد و دو تا بوق بی رمق حواله چراغ بی جان میکند که: " بی پدر زود باش دیگه ! " چراغ هم که انگار از این حرف پیرمرد به خودش بیاید سبز میشود و اجازه عبور می دهد. ماشین ها... نه ، لگنها شروع به حرکت می کنند...کمی جلوتر سمت چپ کمی شلوغ به نظر می رسد، گویا دعوا شده، همین درحال حرکت و از همین فاصلهء دور صدای نفهمی و بی فرهنگی کاملا رسا و واضح به گوش می رسد، برق چیزی از دور مثل نیزه به چشمت فرو می رود ، مثل اینکه شمشیراست، یا شمشیر است یا قمه یا قداره ، فرقی نمی کند مهم این است که جایش اینجا نیست! مرتیکه، خیر سر پدر گوربه گور شده ات اینجا مظهر تمدن است، اینجا شهر است! ازماشین پیاده شدم و صدقه ای هم نثار پیرمرد کردم به شکرانهء زحمتی که کشیده و من را تا اینجا رسانده، با دستان ناتوانش اسکناس پاره پاره که شکل فحش می داد را از من گرفت و یک مشت آه و ناله تحویلم داد...خداحافظ پیرمرد!!!.
داخل جریان حرکت مردم...نه، داخل گلهء شلوغ درحال حرکت می شوی و همصدا با آنان بع بع کنان به سوی هیچ حرکت می کنی؛ بوی ماهی و مرغ و آبی که از آنها جاری شده و در زیر پاهایت جریان دارد مشام نازنینت را آزار می دهد، پس راه را کج می کنی و از کنار خیابان به راهت ادامه می دهی، چند قدم که می روی ناگهان چشمت به دو دختر...نه، دو لکاته می افتد و از همان نگاه اول کاملا متوجه میشوی که سطح دیدگاه و شعور آنها مثل شلوارشان کوتاه است؛ نگاهی به آنها می کنی و نگاهی همراه با لبخندی تحویل می گیری، ناگهان الگانس نقره ای با رینگهای اسپورت و لاستیکهای پهن از پشت سرت دوتا بوق که صدای حرام خواری می دهد حواله گوشهایت می کند، نه عزيزم، با تو نیست با آن دو است؛ مثل اینکه منتظر سرویس مدرسه باشند خیلی عادی داخل ماشین می شوند و هنوز هیچی نشده دو تا بوسهء آبدار که شکل هرزگی دارد بچه حرام را مهمان می کنند و الگانس نقره ای با صدای آهنگ جاز غربی که فریاد بی هویتی و سرگردانی را درفضا پخش میکند از تو دور می شود ؛ به پیاده رو برگشتم. سگی با پای لنگ جلوی یک دکان قصابی سمج راه میرفت. قصاب تکه ای چربی جلویش انداخت و خندید. خنده ای خشک. خنده ای که شکل مرگ میداد.
دیوارهای شهر همه شکل مردن می دهند و در پای این دیوارها هرچند متربه چند متر، انسانهای مفلوکی زندگی گدایی می کنند؛ دیگر هوا گرم نیست، نسيم خنکی که بوی مرغ و ماهی و آبی که از آن جاری است و روی زمین میریزد را به همراه دارد، صورت خستهء تو را به آرامی نوازش می دهد؛ قیافه های عجیب، این روح های سرگردان، این لباسهای مرده، این اجساد متحرک، این فشارعصبی، این اشتیاق هرزگی، این گذشتهءتلخ، این حال بی حال واین آیندهء مجهول همه و همه تورا به این زندگی سگی محکوم می کنند!... سوار یک ماشین دیگر...نه، سوار یک لگن دیگراین بار به سوی مبدا در حال حرکتم ، سمت چپ جاده کمی شلوغ به نظر میرسد و فکر کنم همین باعث ترافیک شده است، ما هم یواش یواش هم تراز بقیهء لگن ها جلو میرویم تا به محل شلوغی میرسیم، آهان تصادف شده است؛ یک ماشین سنگین با یک لگن معمولی تصادف کرده...

- بیچاره...!
- بابا دیگه عمر خودشو کرده بود...!
-خدا به بچه هاش صبر بده...!
-جعفر! بیا بریم بابا، کار دارم... آخه مرده هم تماشا داره...؟!

حتی خونی که از سرو صورت او جاری بود نمی توانست چهرهء بدبخت او را پنهان کند، اصلا باورم نمیشد. من همین چند ساعت پیش در لگن او نشسته بودم و به سوی هیچ می رفتم... پیرمرد آرام و بی صدا در گوشه ای افتاده بود و پارچهء سفیدی تا نیمه روی تنش کشیده بودند که چند لحظه بعد از اینکه چهرهء او را دیدم آن را به طور کامل روی سرش کشیدند؛ مثل اینکه گذاشته بودند تا من ببینم و بعد روی او را بپوشانند! بی اختیار در خواست کردم که پیاده شوم، از فاصله ای نسبتا نزدیک او را میدیدم پاهای کچ و کولهء او که شکل نبودن داشت از زیر پارچه بیرون زده بود، پاهایی که دیگر وظيفه ای بر دوش آنها نبود و آزادانه و بی حس، طوری که انگار خودشان هم از این مسئله آگاه بودند با صدای بلند می خندیدند و شاد بودند؛ زندگی سگی برای پیرمرد تمام شده بود، تمام ِ تمام! او خود را از این زندگی سگی فراری داد، زندگی نقاب مضحک خود را برای پیرمرد برداشته بود تا آزادانه در چهرهء آن بنگرد و دلیل یک عمر تکرار بیهوده را از او سوال کند؟!...شعور زمان برای پیرمرد بی معنی شده بود، این بزرگترین و طولانی ترین چراغ قرمزی بود که پیرمرد آن را تجربه می کرد ؛ ماشین شهرداری از کنارم رد شد. حامل جسد سگ مسموم شده بود. همان سگ سمج. نسیم خنکی از لابلای نیستی می وزید. نسیمی که بوی مرغ و ماهی و آبی که از آن جاری شده و روی زمین ریخته بود را با خود به همراه داشت...اما اینبار یک بوی دیگر هم می آمد...آهان!...بوی خون لخته شده و بدبخت پیرمرد بود که زیر پای گله لگد مال میشد.....